Het is maar televisie. Lees eens een boek (LXIV) - Jazz uit het historisch archief

Jazz uit het historisch archiefWij zijn jazzliefhebbers, maar vooral van de oudestijljazz en de dixieland. Onze favoriete jaren zijn 1927 ('Singing the Blues' van Bix Beiderbecke) en 1928 ('West End Blues' van Louis Armstrong). Wij zijn die muziek gaan waarderen door ernaar te luisteren, maar hebben er ook over gelezen. Onder andere het boek van de dag: 'Jazz uit het historisch archief' (ISBN 90-218-1034-4) van Pim Gras. De flaptext zegt onder andere:

"Gesyncopeerde volksmuziek van de Noordamerikaanse neger, gekenmerkt door improvisatie: zo wordt jazz meestal omschreven in woordenboeken.
Gelukkig weet Pim Gras aan het bovenstaande nog het een en ander toe te voegen. In een tiental hoofdstukken gaat hij de hoogtepunten na uit de nog korte geschiedenis van de jazz, waarvan in dit boek de periode 1917 tot ca. 1930 wordt behandeld.
Uitvoerig bespreekt de auteur de opbouw van de orkesten, het repertoire van bepaalde bands, de 'petit-histoire' van de 'groten' uit de jazz, kortom een bont boek over de Roaring Twenties. Om een paar namen te noemen: Louis Armstrong, Bix Beiderbecke, Joe 'King' Oliver, Fats Waller en vele anderen.
Verder bevat het boek een discografie, een bibliografie en een register."

Naar aanleiding van de column 'Het leek wel kunst' citeren we ook nog even een stukje van Pim's mening over de Neworleansstijl, uit het laatste hoofdstuk, 'Terug naar New Orleans':

"Een jazzmusicus of -liefheber, die uit de vele stijlen de New Orleans-jazz prefereert en zegt: 'Hier sta ik, ik kan wel anders, maar ik wil niet' kan ik waarderen. Maar wie beweert dat alleen in New Orleans zuivere jazz werd en wordt gespeeld en dat alle andere vormen neerkomen op verwatering en vertroebeling van wat eens zo mooi was, bekijk ik uiterst wantrouwend. Als deze instelling ook nog een kultuskarakter krijgt met heldenverering, pelgrimstochten en verkettering van afvalligen, dan word ik nog huiveriger."

Pim had het niet zo op de Neworleansrevival van de jaren veertig, maar zegt wel:

"Maar soms kwamen er ook platen uit de bus, die niet naar schimmel roken, waar het ritme niet houterig voortsjokte en waar de blazers binnen hun beperkte mogelijkheden bleven.
Dan krijg je muziek van een ontroerende echte eenvoud, zoals George Lewis' Burgundy Street Blues met zangeres Monette Moore. Half sprekend, half zingend, vertelt ze over het leven in deze straat in New Orleans, terwijl Lewis daarachter op zijn bekende lyrische manier een steeds herhaald bluesmotiefje speelt."



31-08-2005 17.47 | Door: Cpt. Iglo

Reacties

Het reactieveld bij dit onderwerp is gesloten. Mocht u nog iets aan de discussie toe te voegen hebben, dan kunt u reageren via reacties@opinieleiders.nl of op het Opinieleidersforum.



Opinieleiders.nl © 1999 - 2018 Alle rechten voorbehouden
Contact   Valid XHTML 1.0 TransitionalValid CSS!KuijkStrip over de zinloosheid van webloggen, onder andere