Blaffende koeien bijten niet (VIII)

Wat vooraf ging: een honderdentweejarige kersverse moeder en haar lijfwacht bevinden zich in het ziekenhuis, alwaar zij zich een beetje vervelen. De vraag doet zich voor, of je aan wedstrijden moet meedoen als je toch niet kunt winnen.

"Gelukkig kan ik heel goed scheten laten en dat blijft altijd wel leuk, maar voor de rest heb je gelijk”, zei Oma, "en dat  is ook wel weer echt vervelenend dan. Maar toch, ik weet niet, het zal hem in die machine zitten. Dat ik daar niet tegen kan. Als ik iets doe en ik word onder alle omstandigheden verslagen door een dom en moedwillig apparaat, dat gaat mij gewoon te ver. Apparaten zijn per definitie dom, want ze worden geacht maar een ding goed te kunnen en dat is datgene waar ze voor gemaakt zijn. Dus als er een schaakapparaat is, dan hoort dat goed te kunnen schaken. En dan is het zonde van je tijd om het daar tegen op te nemen. Je gaat ook geen schetenwedstrijd houden tegen een schetencomputer."
"Ja maar Oma, u hoeft toch niet tegen een apparaat te schaken, u hoeft het alleen maar tegen mij op te  nemen, en ik kan ook niet schaken."
"Waarom zouden wij dan in vredesnaam gaan  zitten schaken, als ik het niet kan en jij ook niet? Dat is dan toch wel een heel domme tijdspassering, niet?"
"Ja, dat is waar, maar wat moeten we dan? U mag hier nog niet weg vanwege de gezondheid en de baby, en ik moet hier blijven om de persratten annex dito muskieten buiten te houden. Kunnen we dan niet iets anders doen?"
"Ik zie ik zie wat jij niet  ziet soms? Een goed boek lezen, dat zou nog wel gaan misschien, maar dat ik is ook wel erg saai. Wat doen andere mensen zoal in het ziekenhuis.?"
"Ziek zijn, neem ik aan."
"Ja, hèhè, maar voor ontspanning, of als bezigheid? Ligt iedereen dan altijd maar te borduren en te macrameeën? Of liggen ze de hele dag te slapen?"
"Ik zou het niet weten oma.  Ik zou het werkelijk niet weten."

In de gang stond het ondertussen weer zwart van de fotografen en journalisten. De deur zou elk moment kunnen open gaan en zo'n wereldprimeur "VROUW KRIJGT BABY" wil iedereen wel in chocoladeletters op de voorpagina hebben. De inwendige mens bleek echter ook wat te willen en televisiejournalist Johan Pi, bij zijn collega's beter bekend als "Johan met de korte achternaam" gaf dan ook zijn microfoon aan zijn geluidsman met de woorden: "Ik  ga even een kopje koffie halen in de kantine. Gaan jullie mee?" De cameraman, de geluidsman en paar collegajournalisten volgden hem.



31-07-2005 15.17 | Door: Een Schrijver

Reacties

Het reactieveld bij dit onderwerp is gesloten. Mocht u nog iets aan de discussie toe te voegen hebben, dan kunt u reageren via reacties@opinieleiders.nl of op het Opinieleidersforum.



Opinieleiders.nl © 1999 - 2021 Alle rechten voorbehouden
Contact   Valid XHTML 1.0 TransitionalValid CSS!KuijkStrip over de zinloosheid van webloggen, onder andere