Blaffende koeien bijten niet (71)

Wat voorafging: een oude vrouw en haar lijfwacht zijn uit het ziekenhuis ontsnapt. De oude vrouw heeft een parachutesprong gemaakt, waarbij haar parachute niet openging. Ze heeft het overleefd en is niet eens gewond geraakt. Het gezelschap is vervolgens bier gaan drinken en heeft bedacht dat Oma zich dood moet laten verklaren om de opdringerige journalisten af te schudden.

Korte tijd later reed de ambulance met loeiende sirene weg, waarna er een stilte over het vliegveld daalde. De eerste die de stilte doorbrak, was Arie. "Nou", zei hij, "die sprong kan wel in het boek, en misschien zit er ook nog een vermelding in voor de langste vrije val of zo, maar dan moet ik eerst even in het reglement kijken. Het zou namelijk kunnen dat je je poging moet overleven om afgedrukt te worden en dat is hier zogenaamd niet het geval. Anders zou het ook wel eens erg populair kunnen worden bij suïcidale megalomanen. Maar kom, ik moet er weer eens vandoor. Als jullie even helpen met het afladen van de kratten, kan ik weg."

Jan, Gerald en Bart liepen met hem mee naar de bakfiets en hielpen hem met afladen.
"Van wie zijn die kratten nu?", vroeg Bart.
"Juridisch zijn ze van Oma, natuurlijk", zei Gerald.
"Maar Oma is juridisch dood", zei Bart, "dus zijn ze van Bert, want die heeft dezelfde sprong gemaakt en die leeft officieel nog."
"Ook niet lang meer", zei Gerald, "hoewel, Oma heeft de klap opgevangen, dus wie weet, eigenlijk."
"Dat maakt niets uit", zei Arie, "tenzij Bert ook honderdentwee jaar oud is, zo niet, dan zijn ze van Oma, want die heeft ze eerlijk verdiend, en ze waren al van haar op het moment dat zij uit het vliegtuig stapte. En de kratten voor de langste vrije val van een honderdentweejarige heeft zij, indien überhaupt, verdiend op het moment vlak voor ze insloeg."

De kratten waren inmiddels afgeladen en keurig opgestapeld tegen de buitenmuur van het kantoor. Zes stapels van zeven, en een van acht.
"Dat vind ik niet estetisch", zei Jan. "Zeven stapels van zeven is veel mooier. Dan is er eigenlijk een over, maar ik kan best een bier gebruiken, voor de schrik."
"Oma zou het niet anders gewild hebben", zei Gerald.
"Dat betwijfel ik", zei Jan. "Ik denk dat Oma het heel anders gewild zou hebben. Ik denk bijvoorbeeld dat zij best niet te pletter had willen slaan. En ik geloof ook dat zij graag zelf zou hebben willen kunnen tracteren. Dit even afgezien van het feit dat ze niet echt te pletter geslagen is. Maar het is misschien wel aardig als we beginnen te oefenen met over haar te praten alsof ze echt dood is, zodat we ons niet verspreken als de journalisten komen."

Hij ging op een stoel staan en pakte het bovenste krat van de stapel van acht af, om het door te geven aan Gerald. Die zette het op de tafel en nadat ze afscheid hadden genomen van Arie, zetten ze het op een drinken.
"Had Oma eigenlijk een testament?", vroeg Jan.
"Ik dacht het wel", antwoordde Gerald, "en als ik het niet dacht, zou ik nog zeggen van wel, want zij wou toch altijd alles zelf regelen. En ik zie niet waarom dat na haar dood anders zou moeten zijn. Er valt alleen niet zo gek veel te erven."
Hij nam een nieuwe slok bier.
"En Opa", vroeg Jan, "die zal toch wel alles erven?"
Hij keek verbaasd naar Gerald die zich vreselijk verslikte en enorm begon te hoesten, of andersom.



29-04-2007 13.03 | Door: Een Schrijver

Reacties

Het reactieveld bij dit onderwerp is gesloten. Mocht u nog iets aan de discussie toe te voegen hebben, dan kunt u reageren via reacties@opinieleiders.nl of op het Opinieleidersforum.



Opinieleiders.nl © 1999 - 2021 Alle rechten voorbehouden
Contact   Valid XHTML 1.0 TransitionalValid CSS!KuijkStrip over de zinloosheid van webloggen, onder andere