Breda Jazzfestival 2009: wij hebben ons kostelijk vermaakt

Wij komen al jaren op het jaarlijkse jazzfestival in Breda en dit jaar hebben wij er met de voltallige redactie vier dagen rondgelopen, waarbij wij onze stagiaire hadden achtergelaten om op de winkel te passen.Helaas hadden wij het aan Stommeling Jones overgelaten om onze stagiaire uit te leggen wat er van haar werd verwacht, met als gevolg dat er een communicatiestoornis is opgetreden, waardoor zij meende de afleveringen van onze strip te moeten laten verzorgen door haar dochtertje. Doch dit terzijde.

Het hoogtepunt van de eerste festivaldag was voor ons het optreden van de N.O. Festival Surprise Band (INT) die als plezierige surprise voor ons had dat banjovirtuoos Sean Moyses en sousafonist Clive Fenton erin meededen. Verder maakte trombonist Steve Yocum Plaatje er deel van uit, alsmede een aantal mensen wier namen ons ontschoten zijn, maar het was wel degelijk genieten geblazen. Tussendoor kwam de Blue Marble Silver Cornet Band [[image:bluemarble.jpg::right:0]]ook nog even een paar moppies blazen, terwijl het weer aangenaam meewerkte.

Enige nadeel was dat er nergens een fatsoenlijke ballon te vinden viel, zodat wij voorzagen dat wij het dochtertje van onze stagiaire bij terugkomst zouden moeten gaan teleurstellen. Ook Stommeling Jones, De Grote Vrager en de anderen bleken geen ballonnen te hebben aangetroffen. Een smet op het festival, daar het dochtertje van onze stagiaire zich extreem verheugd had op een "Doraballon" en liever nog een "Bootsballon", wat dat dan ook wezen mag.

Vrijdags gingen wij speciaal kijken naar de oudste nog levende jazzband van Nederland, te weten de Original Victoria Band, die ons ook zeker niet teleurstelde, behalve dan door in dit jubileumjaar (de band wordt vijfentachtig) geen speciale jubileumceedee te koop te hebben. Daar staat dan weer tegenover dat de ons tot dan toe onbekende saxofonist Thanos Athanasopoulos liet horen ook in het klassieke repertoire goed te kunnen meekomen en redelijk stijlzuiver te kunnen meetoeteren. Met zijn eigen quartet, of kwartet, zoals sommige mensen zeggen, maakt hij veel modernere muziek.[[image:thanos.jpg::left:0]] Dit optreden beschouwde hij als een mooie gelegenheid om zijn notenlezen weer eens te oefenen.

We hadden ook Rod Mason & his Hot Five nog willen gaan beluisteren, maar op de een of andere manier zijn wij daar nooit aangekomen. Wel hebben we Beat 'n Blow nog voorbij horen en zien komen, alsmede de OhnO! Jazzband die liet horen dat je geen oude zak hoeft te zijn om oude stijl jazz te kunnen spelen. Desgevraagd deelde men ons mede dat die roze uniformjasjes een bewuste keuze zijn, "omdat iedereen al in die blauwe dingen loopt", of woorden van gelijke strekking.

[[image:ohnoband.jpg:De OhnO! Band in roze jasjes, want iedereen draagt al blauw. Of zo.:center:0]] 

[[image:moyses.jpg::left:0]]De volgende dag, zijnde de zaterdag, begaven wij ons naar de Waalse Kerk, om daar het Clive Fenton Trio (INT) in actie te zien. Tot ons grote genoegen bleek het trio te bestaan uit Sean Moyses, Clive Fenton en Steve Yocum. Natuurlijk was ook dit optreden weer een doorslaggevend succes, hoewel je altijd van die idioten hebt die denken dat ze gewoon moeten blijven doorkletsen als de band aan het spelen is. Daar doe je kennelijk niets aan. Aan het eind van het optreden kwam Hayley Moyses, Sean's zus, nog even een nummertje (Dr. Jazz) meezingen, wat voor Sean een mooie aanleiding vormde om zijn recentste CD ('My Banjo ... and other friends') nog eens extra aan te prijzen.[[image:banjoandfriends.jpg::right:0]]

[[image:dirtydozen.jpg::left:0]]Vervolgens wilden wij de Dirty Dozen nog even gaan bekijken, maar die waren net even aan het pauzeren met als gevolg dat wij wel hun recentste CD, met gratis DVD, hebben aangeschaft maar ze dit jaar niet hebben zien spelen. Wat er precies gebeurd is, is ons nooit geheel duidelijk geworden, maar de volgende dag werden wij wakker met de gedachte dat wij het boek 'Under the Volcano' nodig eens moeten herlezen.

Hoogtepunten van de vierde en laatste dag van het Bredase Jazzfestival 2009 waren voor ons de optredens van het Sean Moyses Trio (INT) en de Festival Surprise Sessie, waar "nagenoeg alle festival solisten" (volgens het programma) acte de presence kwamen geven. Niet geheel onverwacht bestond het Sean Moyses Trio uit Sean Moyses, Clive Fenton en Steve Yocum, die wederom lieten horen leuke muziek te kunnen maken. Bij aanvang van het optreden van dit trio (Podium 7 't Sas Terras) was minister Plasterk aanwezig. Hij en zijn uit enkele personen bestaande entourage, of gezelschap, wat het dan ook was, zaten te eten en wij hebben Stommeling Jones nog een SMSje gestuurd met de mededeling dat hij een minister op zijn gezicht zou kunnen komen slaan (als hoofdredacteur past het ons niet zelf ministers fysiek te attaqueren, zodoende), als hij daar zin in had, maar dat SMSje heeft hem te laat bereikt, of hij moest te ver lopen, want toen hij met verwilderde blik het terras op kwam stormen, was de minister al vertrokken.

De minister applaudiseerde op de juiste momenten, viel ons op, wat voor een minister van Cultuur geen kwaad kan, maar bij zijn vertrek bleek zijn belachelijke hoed beslist te detoneren bij zijn blauwe pak. Ook bij dit optreden kwam Hayley Moyses Dr. Jazz zingen. Jammer dat ze haar viool niet had meegebracht. Na afloop hebben wij nog even een praatje met haar gemaakt, waarbij wij haar gevraagd hebben of wij ons erg vergisten of dat zij zo'n beetje de minst als Joe Venuti klinkende jazzvioliste ter wereld zou kunnen zijn (wij zijn in onze eerste overdrijving niet bepaaldelijk gestikt) en gelukkig bleek dat wij dat wel goed gehoord hadden, of althans dat zij het met onze kwalificatie niet oneens was.

[[image:korb.jpg::left:0]]Ter afsluiting hebben wij het restant van de Festival Surprise Sessie beluisterd. Tussendoor moesten wij even pissen en toen wij terugkwamen spraken wij een jongeman aan die daar stond met een trombonekoffer. "Moet jij niet meespelen", vroegen wij. Hierop begon hij uit te leggen dat er een trombone in de koffer zat, waaruit wij meenden te kunnen opmaken dat hij geen Nederlands sprak. Gelukkig sprak hij wel Engels. Hij bleek Hongaar te zijn (wij kennen een woord Hongaars, te weten viszontlátásra, maar aan het begin van zo'n gesprek heb je daar verrassend weinig aan) en Attila Korb te heten. Op onze vraag of hij toevallig ook een ceedeetje bij zich had, haalde hij er meteen vijf te voorschijn. Toen wij zeiden dat onze favoriete jaren, qua jazz, 1927, 1928 en 1929 zijn, verkocht hij ons de CD 'Shoe Shine Boy'. Vanochtend lazen wij op de webzijde van Bredavandaag.nl dat deze Attila Korb de Kobeprijs (de Kobe Jazz Street Award dus) gewonnen heeft.

[[image:backingtracks.jpg::right:0]]Alles bij elkaar was het een prachtig festival, dat naar ons idee beter was dan vorig jaar. Laat ons hopen dat ons gevoel dat het festival in de lift zit terecht is, c.q. wij ons terecht verheugen op de editie van 2010. Tot die tijd kunnen wij nog even vooruit met de CD-tjes die wij gescoord hebben, al was het maar met de 'Sean Moyses Banjo Backing Tracks'. Eigenlijk spelen wij veel te slecht banjo om er iets aan te hebben, maar we gaan het toch proberen.



25-05-2009 17.14 | Door: Cpt. Iglo

Reacties

Het reactieveld bij dit onderwerp is gesloten. Mocht u nog iets aan de discussie toe te voegen hebben, dan kunt u reageren via reacties@opinieleiders.nl of op het Opinieleidersforum.



Opinieleiders.nl © 1999 - 2021 Alle rechten voorbehouden
Contact   Valid XHTML 1.0 TransitionalValid CSS!KuijkStrip over de zinloosheid van webloggen, onder andere