Je zal zo’n moeder hebben

Puur toevallig, zeg maar gerust geheel per ongeluk, kwamen wij terecht bij het stukje ‘Zondagmorgen. Ongecensureerd.‘. Het is kennelijk geschreven door een gescheiden en inmiddels hertrouwde moeder, die de dringende behoefte heeft haar gelijk te halen. Wij weten niet waarom ze gescheiden is, maar als je de vader van je zoon de gelegenheid wilt geven je een zeikwijf te noemen, moet je het volgens ons zo doen. Lees maar mee:

Omdat het schijtweer wordt zondag besluit ik zaterdagavond om lekker uit te slapen.

Een merkwaardig begin van een stukje. Wat heeft het weer in vredesnaam te maken met uitslapen of niet? Kan de mevrouw bij “schijtweer” niet op het land werken? Moet de mevrouw eigenlijk zondagochtend een duurloop van drie uur doen ter voorbereiding op de marathon en kan dat alleen als het geen “schijtweer” is? Of heeft de mevrouw zichzelf gewoon met een kutsmoesje een rechtvaardiging verschaft om zondagochtend niet haar nest uit te komen?

Mijn nacht is onrustig. De woede om de woorden die de vader van mijn zoon gisteravond tegen hem sprak houdt mij wakker.

De vader van haar zoon moet dan wel iets heel vreselijks gezegd hebben, als ze daar de hele nacht van wakker ligt. Gelukkig kan ze uitslapen.

Het was mijn beslissing om hem vrijdagavond niet te brengen vanwege het weer, niet die van zijn kind.

Sommige mensen zouden eerst eens moeten nadenken voordat ze een text op internet pletteren. Zoals het hier staat, heeft de mevrouw besloten haar ex-man “vrijdagavond niet te brengen”, terwijl het besluit in werkelijkheid vermoedelijk haar zoon betrof. Wij denken dat de ex-echtgenoot best eens heel boos zou kunnen zijn omdat de moeder van zijn zoon de desbetreffende zoon vrijdagavond niet gebracht heeft, al dan niet “vanwege het weer”.

Het is zijn eigen schuld dat hij hem vier weken niet heeft gezien, hij had een uitje van zijn werk waardoor het niet door kon gaan de vorige keer.

Neen, mevrouwtje, het is niet de schuld van uw man dat hij “een uitje van zijn werk” had, dat is de schuld van zijn werk. Wees trouwens blij dat hij werk heeft, want waar moet hij anders de alimentatie van betalen? En dat hij zijn zoon vier weken niet heeft gezien, vindt hij vast niet leuk, dus als u dan eigenmachtig besluit om uw gezamenlijke zoon “vrijdagavond niet te brengen”, wordt hij nog bozer dan wij toch al verwacht hadden, toen we nog niet eens wisten dat de man de zoon al vier weken niet gezien had. We gaan er namelijk wel van uit dat hij de zoon zou willen zien, want anders doet het probleem zich helemaal niet voor.

In de tweeënhalf jaar dat wij hier wonen is vrijdag pas de derde keer geweest dat het vanwege de weersomstandigheden onverantwoord was om de weg op te gaan.

“Pas de derde keer”? Waar woont die mevrouw? In de tientallen jaren dat wij hier wonen, is het nooit voorgekomen dat het vanwege de weersomstandigheden onverantwoord was om de weg op te gaan. Moet die mevrouw met haar zoon achterop de fiets door een tropische orkaan of zo? Dat zou misschien onverantwoord zijn, maar wij denken niet dat het zo ligt. Wij denken dat die mevrouw gewoon geen zin had en het toen maar onverantwoord genoemd heeft. Wat een kutsmoes.

Dus kom niet aan met dat “je moeder altijd wel wat verzint zodat je niet kan komen”.

Wij weten niet hoe vaak die zoon bij die vader op bezoek zou moeten, maar als ze in tweeënhalf jaar al drie keer haar toevlucht neemt tot de kutsmoes dat het onverantwoord is vanwege het weer, kunnen wij ons zomaar voorstellen dat ze ook nog wel andere smoezen op haar repertoire heeft, dus wij zijn niet geneigd de meneer meteen ongelijk te geven. Maar wat heeft hij nou gezegd dat zo vreselijk was dat ze er de hele nacht van wakker moest liggen?

En hoe kun je in Godsnaam tegen een kind van twaalf zeggen dat hij dan maar met de trein naar zijn vader, 250 kilometer verderop, moet komen?

Wat nou “in Godsnaam”? Waarom zou een kind van twaalf in vredesnaam niet zelfstandig 250 kilometer kunnen afleggen in de trein? Wij gingen op ons tiende voor het eerst zelfstandig met de trein, dus wij zien het probleem niet. Wij kunnen ons bovendien voorstellen dat die jongen eerst even in het spoorboekje kijkt, als dat nog bestaat, of op internet, en dan een Intercityverbinding uitzoekt waarmee hij niet vaker dan een keer of drie hoeft over te stappen. En dan een treintaxi, als die nog bestaat, vanaf het station, of dat zijn vader hem gewoon komt afhalen, want die man zit per slot van rekening heel erg op zijn zoon te wachten.

Twaalf is oud genoeg om zelfstandig met de trein te gaan. Een kind van zes achter het stuur van een jeep is iets minder verantwoord

Twaalf is oud genoeg om zelfstandig met de trein te gaan. Een kind van zes achter het stuur van een jeep is iets minder verantwoord

Dat hij daarin ‘volwassener’ moet worden?

Wij zouden het misschien niet zo geformuleerd hebben, maar die man heeft wel gelijk. Twaalf jaar en dan niet met de trein durven, dat vinden wij best erg. Wij kunnen ons echter voorstellen dat die jongen best durft en ook best had gewild, maar niet mag van dat zeikwijf.

Hoe volwassen is hij zelf om zo tegen zijn zoon te ‘miepen’ tijdens een FaceTime-gesprek.

Wij weten niet of de meneer tegen zijn zoon heeft zitten miepen. Het lijkt ons dat hij volkomen terecht tegen die jongen heeft gezegd dat hij best met de trein kon. De enige waarvan wij zeker weten dat ze zit te miepen is de mevrouw.

Grow up! Get a (new) life!

Wij weten niet of de meneer al een nieuw leven heeft, of daar heel erg om zit te springen, maar waar het volwassenheid betreft, kan de mevrouw nog een hoop van hem leren, lijkt ons. Zou het trouwens al in de mevrouw opgekomen zijn dat haar blerghje voor iedereen te lezen is en dat niet alleen haar zoon, maar ook al zijn klasgenoten en vrienden nu weten dat zij hem op zijn twaalfde niet in staat acht om zelfstandig met de trein te gaan? Vindt haar zoon vast leuk, dat iedereen het nu weet. “Jottem, ma, schrijf nog eens iets leuks over mij op internet. En dan kijken of ze me er net zo mee gaan pesten als de vorige keer.”

Ik word om zeven uur wakker met een knallende koppijn aan de linkerkant.

Ze wordt wakker. Dat van dat wakker liggen was dus overdreven, dacht u niet? En omdat we de mevrouw ervan verdenken ook de weersomstandigheden te hebben overdreven, gaan we ervan uit dat het met die “knallende koppijn” ook wel mee zal vallen.

En ik moet poepen.

Kan gebeuren. En als je moet poepen, dan ga je poepen. Zelfs als je een buitentoilet hebt of aan het kamperen bent en driehonderd meter op je blote voeten in de stralende giet door de blubber naar het toiletgebouw moet lopen. Je bed volschijten is geen alternatief. Dat doet ons overigens aan carnaval denken, maar dat is een heel ander verhaal.

Ik draai me nog een keer om, maar om acht uur moet ik toch écht naar de wc.

Dus ze hoefde eerst helemaal niet te poepen. Ziet u wel, dat mens overdrijft alles. Geen wonder dat die ex-man van haar af wilde.

Gezeten op de pot constateer ik dat ik een dag te vroeg ongesteld ben geworden.

Even afgezien van de vraag of wij dat soort dingen willen weten: hoezo een dag te vroeg? Een dag te vroeg om wat te doen?

Heel fijn.

Ah, het is gelukkig niet erg. Wij waren al bang dat er weer een overdreven reactie zou volgen, maar ze vindt het zelfs fijn. Nou, wij blij.

Ik doe mijn behoefte en wanneer ik heb doorgespoeld blijft er een remspoor ter grootte van een tientonner met aanhanger achter.

Hè bah. Weer zo’n overdrijving. Er zal vast wel een spoortje poep achtergebleven zijn, maar ongetwijfeld niets waar een wc-borstel niet tegen helpt.

De ene drol laat wat meer remsporen achter dan de andere. Daar gebruik je dus een pleeborstel voor

De ene drol laat wat meer remsporen achter dan de andere. Daar gebruik je dus een pleeborstel voor

Ik pak een dot wc-papier om het schoon te maken maar het papier raakt het water en zuigt zich in no-time helemaal vol.

Had je maar een wc-borstel moeten gebruiken. Het valt ons wel vaker op dat vrouwen niet zo goed zijn in schoonmaken en vaak de neiging hebben om te gaan kloten met wc-papier, keukenpapier en doekjes, in plaats van gewoon lekker even te raggen met een borstel. Nu ziet u wat ervan komt.

Lekker. Mijn hand in het poepwater. Ik was mijn handen, spoel opnieuw door, druk op de luchtverfrisser en verlaat zuchtend het toilet. Een lekker begin van de dag. Maarnietheus.

Jeetje, wat kan dat mens zeiken. Beetje sneu wel.

Mijn hond begroet mij enthousiast. Iets té. Hij springt, bijtend naar mijn handen, met zijn poten tegen mij op waardoor zijn nagels over mijn blote benen krassen. Ik pak zijn voorpoten vast en druk hem naar de grond. Hij houdt niet op met bijten en ik geef hem een klap met mijn linkerhand op zijn neus. De linkerhand met de gekneusde vinger.

Als wij een hond zouden hebben en er niet mee zouden kunnen omgaan, zouden wij dat niet vol trots op internet pletteren. Zelfs niet zonder trots. Meer helemaal niet, eigenlijk. Maar de zeikmevrouw wil ons laten weten dat ze een gekneusde vinger heeft en dat ze nu heel zielig is omdat het meer pijn doet dan voorheen. Ze zal die vinger ook wel op een heel domme manier gekneusd hebben.

In de keuken neem ik een paracetamol en na het uitruimen van de vaatwasser stap ik onder de douche. Mijn onderbenen moeten nodig geschoren worden dus met schuim en mes ga ik aan de slag. Ik snij mijzelf meerdere keren maar het meest pijnlijk is wel de snee in de huid op dat smalle stukje bot net boven mijn hiel. Wanneer ik mijn benen afspoel met warm water voel ik hoe het brandt.

Wij hadden al een hekel aan het mens, maar met dit soort gezeik wordt dat zeker niet minder. Ten eerste zijn wij tegen het scheren van vrouwenbenen en ten tweede vinden wij dat mensen die niet uitkijken wat ze doen niet moeten zeuren als ze zichzelf verwonden.

Ik kleed mij aan. Vandaag maar even een joggingbroek en zonder bh. We gaan toch nergens heen met dit takkeweer. Behalve dan de hond uitlaten. Mijn taak.

Als je een hond hebt, moet je hem uitlaten. Hoef je ook niet over te zeiken. Wij gaan er trouwens van uit dat dit allemaal vanochtend vroeg speelt, en wij vinden het vreemd dat iemand in dit jaargetij de hond gaat uitlaten zonder zich een beetje op het weer te kleden. Topless in een joggingbroek lijkt ons niet goed. Zeker niet als je zelf al zegt dat je het takkeweer vindt. U kent misschien de uitspraak “slecht weer bestaat niet, verkeerde kleding wel”. Dan begrijpt u wat wij bedoelen.

Buiten is het echt vies.

Wij zijn vanochtend even buiten geweest, maar hier viel het reuze mee. Het was niet al te koud en het regende een beetje. Niets om je over op te winden.

Het vieste weer dat er bestaat: de dooi na hevige sneeuwval.

Overdrijven is een kunst. Deze mevrouw beheerst die kunst niet. Als je alles overdrijft, gelooft niet alleen niemand je meer, maar haakt iedereen op een gegeven moment af.

Alles zeiknat en vies van de pekel.

Dat gelooft dus niemand meer. Hier en daar een vochtig plekje en een beetje pekel, daar komt het op neer.

Op het grasveld is nog wel te lopen met mijn boots aan, maar de stukken straat die ik moet oversteken zijn spekglad en ik glijd bijna uit.

Zullen wij u eens wat vertellen: als het uitglijden beperkt blijft tot bijna, is er van uitglijden geen sprake. Bijna raak is helemaal mis, per slot van rekening. Als er geen sprake is van uitglijden, valt het met de gladheid ook wel mee. Wij worden recalcitrant, merkt u dat? Het sneue gezeik van deze moeder komt ons danig de neus uit. Als wij die zoon van haar waren en iedere dag met haar opgescheept zaten, waren wij heel blij geweest als wij dit weekend met de trein naar onze vader hadden gekund.

Vanwege de smeltende sneeuw is er voor mijn hond weer veel te ruiken met als gevolg dat hij geen meter vooruit komt.

Het is toch wat. Zou dit nou een typisch geval zijn van iemand die nooit een hond had moeten nemen? Vroeg of laat verliest ze haar geduld en gaat ze heel hard aan de riem lopen rukken, waarop die hond zich herinnert dat hij vandaag al een keer eerder onheus bejegend is en haar naar de strot vliegt.

Hij wordt natter en natter.

Dat krijg je als je hem in de regen uitlaat.

Gelukkig hebben we parket.

Trekt dat dan niet krom als je er een natte hond op loslaat? En het zit ongetwijfeld onder de krassen, omdat honden hun nagels niet kunnen intrekken. Gek dat ze daar nog nix over gezegd heeft.

Thuisgekomen is manlief al bezig met het ontbijt. Ik maak een kopje thee voor mijzelf en schuif aan. Twee versgebakken broodjes met kaas en twee gekookte eitjes. Vaste prik op zondag en nog steeds mijn favoriete ontbijt.

Nou, dat is dan een hele verademing na alle ellende die de mevrouw op deze prille zondagochtend al heeft moeten doorstaan.

“We gaan maar niet weg vandaag, hè? Met dat vieze weer?” zeg ik tegen mijn man.

Hebben die mensen geen auto? En geen regenkleding? Misschien niet. Dat zou verklaren waarom de mevrouw in haar blote tieten de hond is wezen uitlaten. Wij hebben ook wel eens ons tiesjurt uitgedaan om in de stralende giet naar huis te fietsen. Maar dat was ‘s zomers, bij een hoge buitentemperatuur. Zou die man trouwens al doorhebben dat hij met een vreselijk zeikwijf getrouwd is?

“Nee hoor, vandaag blijven we lekker thuis.”

Als hij weet dat hij met een vreselijk zeikwijf getrouwd is, heeft hij best een reden om lekker thuis te willen blijven, want als je lekker thuis blijft, hoef je je niet te veel met elkaar te bemoeien. In ieder geval niet zo veel als wanneer je naast elkaar in de auto zit en dat zeikwijf de hele tijd tegen je aan zit te zeuren over haar geschoren benen en dat het zo glad was op straat. Dan ben je blij als het twee uur is en je met je koptelefoon op naar Langs de Lijn kunt gaan zitten luisteren, of kunt doen alsof.

“Heb jij nog huiswerk?” vraag ik mijn zoon.

Mens, bemoei je er niet mee. Dat is die jongen zijn eigen verantwoordelijkheid. Nu weten we helemaal zeker dat die jongen heel erg graag met de trein naar zijn vader zou zijn gegaan. Bemoeizieke trut.

“Ja. Daar ga ik zo mee beginnen. Na het ontbijt.”

Dat die jongen zo rustig blijft. Wij zouden ontploft zijn en lelijke dingen zijn gaan roepen, op die leeftijd. En met deuren slaan. Denken wij, want onze ouders lieten ons lekker onze eigen gang gaan. “Heeft die jongen nooit huiswerk”, vroeg een buurvrouw ooit aan onze moeder, omdat wij iedere middag in het weiland liepen te voetballen. “Ik heb geen idee”, antwoordde onze moeder, “maar ik krijg nooit klachten, dus bemoei ik mij er niet mee. Ik heb wel wat beters te doen.” De bij die buurvrouw behorende buurman is later door een andere buurman nog eens van top tot teen natgespoten met een tuinslang, maar dat is een heel ander verhaal.

“Is goed, schat. Maar mamma kan je daar nog even niet mee helpen hoor.

Wat? Helpen met huiswerk? Waar slaat dat op? Dan krijgt die jongen zijn huiswerk vast regelmatig terug met opmerkingen als “heeft je moeder dat helemaal alleen gedaan?”

Ik ga eerst een blog schrijven.”

En dat had ze misschien beter niet kunnen doen.

9-12-2012 14.23 | Door: Stommeling Jones | Categorie: Loggers gelogd

Er zijn 11 reacties op “Je zal zo’n moeder hebben”

  1. Ben says:

    Stelletje zielige nietszeggende nietsnutten zijn jullie. Te weinig meegemaakt in jullie leven om zelf iets te schrijven? Waarschijnlijk betalen jullie jezelf blauw aan alimentatie waardoor jullie het nodig vinden om te oordelen te vellen de persoon in kwestie te kennen.

  2. Ik says:

    wat ontzettend sneu dit. Andere blogs afkraken omdat je zelf te lam bent om iets te bedenken. Iemand een bemoeizieke trut noemen terwijl je zelf niks anders doet. Bemoeizieke klootzak noem ik dat. Zielig. How low can you go. De tijd die je in dit “afkraakblog” hebt gestopt, kun je in ‘t vervolg beter in persoonlijkheidsontwikkeling stoppen, want daar schijnt ‘t nog duidelijk te haperen…

  3. Moi says:

    Sjezus wat een zielig misselijkmakend manneke, die dit geschreven heeft. Ga lekker je moeder pesten, vriend. In plaats van iemand zijn of haar persoonlijke blog af te kraken. Volgens mij heeft de schrijver van dit stuk een saai kutleven en dat botviert ie op de schrijfsels van een ander.

  4. Ruud Harmsen says:

    Wat een enthousiasme nou allemaal weer in de reaguurruimte!

    (Terzijde: vaak lees ik ‘reactieruimte’ als ‘redactieruimte’, dat is niet goed, zeker?)

  5. […] beetje te nieuw en daarmede onbegrijpelijk is. De mevrouw wier blerghpostje wij bespraken in ‘Je zal zo’n moeder hebben‘ blijkt er zo eentje te wezen. Zij had namelijk kennelijk niet bedacht, begrepen of onthouden […]

  6. ingridblogs says:

    Stommeling Jones is toch enkelvoud…waarom word er dan geschreven in meervoud?Of zijn er twee stommelingen.Ik denk het wel!Get a life stommelingen…………..

    *NOOT VAN STOMMELING JONES: Wij hanteren hier de pluralis modestiae, dwingend voorgeschreven door Captain Iglo’s stijlboek (zie ook ‘Cpt. Iglo en de pedo kok‘; en ‘Nooit meer Ubuntu‘). Gezien het weblog van respondente denken wij overigens niet dat wij iets gaan doen met haar advies, al was het maar omdat wij ernstig twijfelen aan haar deskundigheid. EINDE NOOT*

  7. ingridblogs says:

    Uw twijfel aan mijn deskundigheid is volledig gegrond.Ik hanteer het wetboek van normen en waarden…probeer het ook eens!

    *NOOT VAN STOMMELING JONES: Genoemd wetboek is ons niet bekend. EINDE NOOT*

  8. […] stukje ‘Je zal zo’n moeder hebben‘ is bij de besproken mevrouw en haar vriendinnetjes niet helemaal in goede aarde gevallen, […]

  9. […] “Je zal zo’n moeder hebben“, zeiden wij enige tijd geleden. Vandaag laat moeder niet zien dat wij ongelijk hadden, om het voorzichtig te zeggen. Ze schrijft ‘De kindjes in Afrika‘, dat als volgt begint: […]

  10. […] maakt haar zoon belachelijk (zie hier en hier) en ze heeft haar hond niet onder appèl. In plaats van zich in een hoekje te gaan schamen, […]

  11. […] ‘Je zal zo’n moeder hebben‘, verzuchtten wij ooit. Moeder begreep het niet, wat leidde tot: ‘Moeder is weer bezig‘. Daarna is moeder even gestopt geweest, maar nu heeft moeder toch weer een manier gevonden om het leven van haar zoon te verzieken en in ‘te oud‘ zit ze haar zoontje weer gemeen af te zeiken. Als wij zo oud waren als die jongen en het onze moeder was, waren we allang van huis weggelopen. Wat een kutwijf. […]


Opinieleiders.nl © 1999 - 2021 Alle rechten voorbehouden
Contact   Valid XHTML 1.0 TransitionalValid CSS!KuijkStrip over de zinloosheid van webloggen, onder andere
WordPress 4.7.21 RSS-feed/RSS-feed reacties