Asha ten Broeke loopt achter

Asha ten Broeke, zegt die naam u iets? Wij hadden de naam wel eens gehoord en hadden begrepen dat Asha ten Broeke een feministe is van de soort die in de eerste feministische golf is blijven hangen en derhalve niet heeft gemerkt dat de doelstellingen allang gehaald zijn, voor zover de biologische realiteit niet te weerbarstig is gebleken. Oftewel: de gemiddelde man kan zwaarder tillen dan de gemiddelde vrouw, kleine meisjes spelen bij gelijk aanbod vaker met poppen dan kleine jongetjes en hogeropgeleide vrouwen geven vaker de voorkeur aan hun gezin dan hogeropgeleide mannen, om maar eens een paar dingetjes te noemen.

Op Twitter kwamen wij Asha ten Broeke tegen toen wij ons gingen bemoeien met de volgende twiet:

Mooi genuanceerd stuk van @FrontaalNaakt over holocaustgrappen en de fittie tussen De Winter en @sylviawitteman http://www.frontaalnaakt.nl/archives/holocaustgrappen.html

Als gevolg van de daarop volgende discussie werden wij reuze nieuwsgierig naar de column waarmede zij de sexuele geaardheid van haar zesjarige dochtertje onder de aandacht van het grote publiek heeft menen te moeten brengen en die column gaan wij nu met u kloosrieden.

De kop luidt:

Mijn dochter is lesbisch. Maar dat gaat wel weer over, zeggen ze

Als je zo’n kop boven een stukje zet, kun je er donder op zeggen dat de lezer denkt dat het over de sexuele geaardheid van je dochter gaat en als je van die sexuele geaardheid geen punt wilt maken, moet je er volgens ons niet op die manier zelf over beginnen. Wij zeggen dat omdat mevrouw ten Broeke in onze Twitterdiscussie bleef beweren dat zij er “geen issue” van had willen maken en dat het feit dat het kennelijk een ‘issue’ geworden was geheel te wijten was aan de hondelulle van GeenStijl. Op Twitter zei ze bijvoorbeeld:

@Opinieleiders @geenstijl @Ans_Aarsema nee, ik ben erover begonnen. In een column waarin ik er verder geen issue van maakte. Dát deed GS.

De beste manier om ergens “geen issue” van te maken is volgens ons er niet over te beginnen. Maar misschien was de kop van de column wel misleidend en kwam de eerdergenoemde sexuele geaardheid van de jeugdige ten Broeke slechts zijdelings ter sprake c.q. het heel gemeen van GeenStijl was om er een issue van te maken. Gauw kijken.

Mijn oudste dochter is lesbisch.

Boem. Dat is niet heel erg zijdelings.

Sinds ze bijna twee jaar geleden de wondere wereld van het basisonderwijs betrad, hebben haar kleuterverliefdheden zich enkel gericht op meisjes.

Kleuterverliefdheden zeggen bij ons weten niet zo gek veel over sexuele geaardheid, maar wij hebben ons daar nooit zo in verdiept, daar wij van sexuele geaardheid nooit een ‘issue’ maken. Wij hebben altijd een beetje medelijden met mensen die dat wel doen.

Ze was dagen van slag toen haar oogappel Lyanne van school ging, vertelde opgetogen hoe Louise in haar oor had gefluisterd van ‘ik ook op jou’, en is vastbesloten om te gaan trouwen met Anne.

Toen het dochtertje van onze stagiaire “de wondere wereld van het basisonderwijs betrad” maakte zij zich over heel andere zaken druk. Zou de thuissituatie misschien van invloed kunnen zijn op het gedrag in de klas?

Ze heeft me zelfs al gevraagd hoe je, bij gebrek aan manlief, aan de zaadjes komt om een baby mee te maken.

Dus dat kind weet nou al zeker dat ze moeder wil worden? Wat een traditioneel rollenpatroon houdt ze er dan nu al op na.

(Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.)

Tsja.

Conservatieve klasgenootjes die haar vertellen dat je als meisje op jongens hoort te vallen, worden getrakteerd op een trotse verhandeling over het homohuwelijk, en hoe je zelf mag weten op wie je verliefd wordt.

Dat meisjes vaker op jongens vallen dan op meisjes lijkt ons eerder een zaak van de biologie dan van progressief of conservatief. En waarom zou een verhandeling over het homohuwelijk en verliefdheid met trots gepaard moeten gaan? Zou zo’n kind nou echt al denken dat het beter is dan een ander omdat het lesbisch is? Of denkt Asha ten Broeke dat maar omdat dat in haar eigen kraam te pas komt?

Dit weerhoudt BSO-leidsters, juffen en andere loslopende volwassenen er echter niet van plompverloren aan te nemen dat haar lesbische gevoelens tijdelijk zijn.

En het weerhoudt ons er niet van om niet plompverloren aan te nemen dat ze überhaupt lesbische of andere sexuele gevoelens heeft. Zou Asha ten Broeke dat al uitgeprobeerd hebben door het kind met een vibrator of een pedosexueel aan de slag te laten gaan?

Wanneer een en ander ter sprake komt is er doorgaans een meewarige blik, gevolgd door een goedbedoelde opmerking als: ‘Maak je geen zorgen, hoor.

Onze eerste opmerking zou niet zozeer een opmerking zijn als wel een vraag aan Asha ten Broeke: “Ben jij wel goed bij je hoofd?”

Als ze eenmaal in de puberteit komt, zul je zien, dan valt ze gewoon weer op jongens.’

Dat zegt meer over die volwassenen dan over het desbetreffende kleine meisje en je hebt er nix aan.

Nou heb ik me nooit bezorgd gevoeld over mijn dochters liefdesvoorkeuren.

En daarom loopt ze er dag in dag uit Jan en alleman mee te vervelen en heeft ze er zelfs een hele column aan gewijd. Wat gebeurt er dan als ze zich ergens wel bezorgd over voelt? Schrijft ze er dan meteen een dik boek over?

Maar waar ik me wel zorgen over maak is het reflexmatige gemak waarmee homoseksualiteit wordt weggestopt.

Waar wordt dat weggestopt dan?

En niet alleen in kleuterschoolkringen, maar in de hele maatschappij.

In welke maatschappij? Niet in de Nederlandse toch?

Een lezeres van deze krant stuurde me vorige week een geïrriteerde e-mail naar aanleiding van mijn column over al dan niet lustige vrouwen: ‘Wat jammer nou weer dat LESBISCHE vrouwen niet lijken te bestaan!!!!!’

Dus een lesbische lezeres stuurt Asha ten Broeke een meeltje om Asha te vertellen dat ze de lesbische vrouwen vergeten is en Asha concludeert dat homosexualiteit wordt weggestopt? Dat is dan wel erg kort door de bocht.

Nou had ik daar wel wat redenen voor: medisch lustonderzoek wordt vrijwel altijd onder heteroseksuele vrouwen gedaan, de sociale norm om desnoods tegen heug en meug te vrijen en het stereotype dat mannen meer seksuele trek hebben dan vrouwen doen vooral opgeld in heteroland.

Wij waren van het bestaan van heteroland niet op de hoogte en vragen ons af waar het ligt. De hier door Asha ten Broeke aangehaalde gedachten lijken ons zeer achterhaald maar aangezien wij niet zo door sex en homosexualiteit geobsedeerd zijn als zij kennelijk is, praten wij er zelden over. We neuken liever. Of we praten over voetbal.

Maar toch, een hand in eigen boezem is nodig.

In wiens eigen boezem?

Heteronormatief was het wel.

O, haar eigen boezem. Ja, dat lijkt ons inderdaad wel nodig. Ze heeft kennelijk een zodanig groot probleem met sexualiteit dat je van een obsessie kunt spreken en daar heeft ze een stukje over geschreven dat bij een van haar lesbische lezeressen verkeerd gevallen is. In zo’n geval moet je inderdaad bij jezelf te rade, zoals het zo mooi heet.

Zo zelden kom je lesbiennes of homo’s gewoon eens per ongeluk ergens tegen, zonder dat hun seksuele oriëntatie onderwerp van gesprek is.

Wij weten dat niet, want bij ons is iemands sexuele oriëntatie nooit onderwerp van gesprek. Waarom zou het ook?

Een Trouw-artikel over relatietherapie anderhalve week geleden: alleen hetero’s.

Anecdotisch bewijs is geen bewijs. Bovendien is een kranteartikel geen voorbeeld van iets al dan niet per ongeluk ergens tegenkomen.

Beeldmateriaal in kranten en tijdschriften: slechts sporadisch zomaar eens twee verliefde mannen of vrouwen.

Slechts sporadisch zomaar eens twee verliefde mensen ook, trouwens. En weet u waarom? Omdat kranten en tijdschriften slechts sporadisch zomaar beeldmateriaal plaatsen.

Vakantiefolders: foto’s van gelukkige gezinnen te over, maar nooit eens met twee papa’s of twee mama’s.

Neen. En waarom zouden ze ook? Er is toch niets bijzonders aan een gelukkig gezin met twee papa’s of twee mama’s? Ze plaatsen een foto waarmee ze hun vakantie zo vaak mogelijk denken te kunnen verkopen, niet eentje waarmee ze de enkele sexueel geobsedeerde idioot een plezier denken te doen. Bij een foto van een gezin met ouders van beiderlei kunne geef je overigens zowel de hetero als de homo die zijn materiaal niet van het internet betrekt iets te kijken. Dat is beter voor de verkoop.

De enige uitzondering die me recent opviel was – toevallig – mijn eigen artikel van afgelopen zaterdag, waarin ik de levenslustige Eline interviewde over vooral haar leven en ook nog hoe ze ooit verkracht was.

Pardon? Waarom zou je bij een interview over verkrachting een foto plaatsen van zomaar twee verliefde mensen?

Dat ze lesbisch is, heb ik terloops vermeld maar verder niet tot onderwerp van het stuk gemaakt.

Maar waarom zou je dat überhaupt melden? Dat doet er toch niet toe?

Waarom ook; het is zoiets vanzelfsprekends, en er waren talloze interessantere dingen over Eline te melden dan dat het tamelijk willekeurige feit dat haar lief een vrouw is.

Als het “zoiets vanzelfsprekends” is en er veel interessantere dingen te melden zijn, waarom begin je er dan over? Wij denken dat Asha ten Broeke een probleem heeft met haar eigen sexualiteit en daardoor geobsedeerd is door die van anderen. Wij hebben namelijk wel eens gemerkt dat mensen die iets niet vanzelfsprekend vinden, maar denken dat ze het vanzelfsprekend zouden moeten vinden, gaan proberen anderen ervan te overtuigen dat het vanzelfsprekend is, terwijl die anderen het allang vanzelfsprekend vinden. Zoiets lijkt ons hier ook aan de hand.

En zo zou het eigenlijk altijd moeten zijn.

Ziet u wel?

Sinds ik een lesbische dochter heb kan de homo-emancipatie me niet snel genoeg gaan, en die emancipatie is pas voltooid op het moment dat iemands seksuele oriëntatie compleet onopmerkelijk is.

Als Asha ten Broeke er niet over begonnen was, was er waarschijnlijk niemand geïnteresseerd geweest in de sexuele oriëntatie van haar dochtertje. En dan nog beweren dat niet zij, maar GeenStijl er een ‘issue’ van gemaakt heeft.

Dat iemand zegt: ‘Ik ben homo’, en de aanwezigen collectief de schouders ophalen over deze volstrekte non-informatie.

Waarom zou iemand zeggen: “Ik ben homo”? Dat boeit toch helemaal niet?

Maar helaas: zo ver zijn we nog lang niet.

Nou, eerlijk gezegd denken wij dat de meeste mensen al een heel stuk verder zijn en zich niet zo druk maken over andermans sexualiteit als Asha ten Broeke en al helemaal niet over de sexualiteit van een zesjarig meisje. Wij vinden het trouwens wel heel erg sneu voor dat kind dat ze op deze wijze door haar moeder wordt misbruikt en Asha ten Broeke kan hoog springen en ze kan laag springen, maar ze kan GeenStijl er niet de schuld van geven.

11-12-2013 17.19 | Door: Cpt. Iglo | Categorie: Onderwijs, Personen, Sex, Twitter, Wetenschap, Zweefkezerij

Reactieveld gesloten.


Opinieleiders.nl © 1999 - 2021 Alle rechten voorbehouden
Contact   Valid XHTML 1.0 TransitionalValid CSS!KuijkStrip over de zinloosheid van webloggen, onder andere
WordPress 4.7.21 RSS-feed/RSS-feed reacties